- பேசுதல். எனப்பல வாய்விடூஉந்தானென்ப (கலித். 46). 1. To speak;
- ஒலித்தல். பொழிலுறு பறவையாவும் வாய்விடா தொழிந்த (இரக்ஷணிய. பக். 36). To make noise;
- கடித்த கடிப்பை விட்டிடுதல். உரிரங் குடித்து வாய்விட்ட அட்டைபோல (ஈடு, 4, 1, 7). 5. To leave off biting;
- கொட்டாவி விடுதல். (W.) 4. To yawn;
- வங்சினங் கொள்ளுதல் (சீவக. 592.) 3. To vow;
- உரக்கச் சத்தமிடுதல். குழந்தை வாய்விட்டழுதது. 2. To lift up or raise the voice;
- வெளிப்படுத்துதல். நம்மிருவர்க்கும் நடந்ததை வாய்விடவேண்டாம். --intr. 3. To divulge, as secrets;
- மலர்தல். நிரையிதழ் வாய்விட்ட கடிமலர் (கலித். 29). 1. To blossom, open, as a flower;
- வெளிவிட்டுத் தெளிவாகச் சொல்லுதல். அர்த்த ப்ராப்தமானது தன்னையே இங்கே வாய்விடுகிறார் (ஈடு, 10, 4, 9). 2. To speak openly and clearly without any reservation;
|
